UFEMAT
Wybierz grupę

Pomoc prawna

  •  NOWE ROZPORZĄDZENIE - CPR

     

    Rozporządzenie CPR  już weszło w życie. Jednak art. 3-28, art. 36-38,

    art. 56-63, art. 65 i 66 oraz załączniki I, II, III i V będą miały zastosowanie dopiero od dnia 1

    lipca 2013 r. W każdym przypadku wyroby budowlane wprowadzone do obrotu zgodnie z

    CPD przed dniem 1 lipca 2013 r. uznaje się za zgodne z CPR.

    2.1. Okres przejściowy (do dnia 1 lipca 2013 r.)

    Wszystkie artykuły części normatywnej nowego rozporządzenia w sprawie wyrobów

    budowlanych (tj. wszystkie przepisy z wyjątkiem definicji i artykułów koniecznych

    do wdrożenia nowych ram prawnych, na przykład dotyczących notyfikacji, stałego

    komitetu itp.) będą mieć zastosowanie dopiero od dnia 1 lipca 2013 r.

    2.2. Po dniu 1 lipca 2013 r.

    Celem CPR jest wprowadzenie zakazu  stosowania sprzecznych krajowych

    oznakowań deklaracji właściwości użytkowych oraz zagwarantowanie,  że każdy

    wyrób z oznakowaniem CE jest swobodnie dopuszczony do obrotu na terenie EOG

    bez dalszych badań.

    Po dniu 1 lipca 2013 r. istniejące ramy prawne zostaną wzmocnione i uproszczone

    poprzez wejście w życie przepisów dotyczących:

    • podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych (art. 3);

    • deklaracji właściwości użytkowych oraz oznakowania CE (art. 4 – 10);

    • obowiązków podmiotów gospodarczych (art. 11 – 16);

    • zharmonizowanych specyfikacji technicznych (art. 17 – 28);

    • procedur uproszczonych (art. 36 – 38);

    • nadzoru rynku i procedur ochronnych (art. 56 – 59);

    • aktów delegowanych (art. 60 – 63); oraz

    • załączników I, II, III i V.

                                                   

    4

     Dyrektywa Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych,

    wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, Dz.U. L

    40 z 11.2.1989, s.12. Zmieniona dyrektywą Rady 93/68/EWG z dnia 22 lipca 1993 r., Dz.U. L 220 z 30.8.1993,

    s. 1-22 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r.,

    Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s.1.

    5

     Zob. przypis 3 powyżej. Jeżeli chodzi o realizację zasady wzajemnego uznawania oraz wdrażanie rozporządzenia w

    sprawie wzajemnego uznawania, ani wyżej wspomniany okres przejściowy ani nowe ramy

    prawne po dniu 1 lipca 2013 r. nie powodują żadnej zmiany ogólnej sytuacji opisanej w

    niniejszych wytycznych.

    Nowy instrument ustawodawczy w większym stopniu objaśnia koncepcję i zastosowanie

    oznakowania CE oraz wprowadza procedury uproszczone, co przyczyni się do ograniczenia

    kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP. Poprzez nałożenie

    nowych, bardziej restrykcyjnych kryteriów wyznaczania w odniesieniu do jednostek

    zajmujących się oceną i weryfikacją wyrobów budowlanych CPR przyczynia się również do

    zwiększenia wiarygodności i niezawodności całego systemu.

    3. KTÓRE WYROBY BUDOWLANE PODLEGAJĄ ZASADZIE

    WZAJEMNEGO UZNAWANIA?

    Jako że wszystkie wyroby budowlane mogą być oznakowane CE zarówno na mocy CPD, jak

    i na mocy CPR, czynnikiem istotnym dla ustalenia, czy dany wyrób budowlany podlega

    zasadzie wzajemnego uznawania, jest obecność lub brak oznakowania CE. Zasadzie tej oraz

    jej proceduralnym konsekwencjom podlegają jedynie te wyroby, na których nie umieszczono

    oznakowania CE. Kwestie związane z wyrobami budowlanymi oznakowanymi CE należy

    rozstrzygać zgodnie z przepisami CPD lub, po dniu 1 lipca 2013 r., CPR.

    4. SWOBODNY OBRÓT WYROBAMI OZNAKOWANYMI CE

    4.1. Sytuacja wynikająca z CPD

    Zgodnie z art. 6 ust. 1 CPD musi istnieć możliwość stosowania wyrobów, na których

    umieszczone jest oznakowanie CE (wskazujące,  że dany wyrób spełnia wymogi

    zharmonizowanej normy), na terenie całej UE bez jakichkolwiek dodatkowych

    badań bądź wymogów.

    Celem norm przewidzianych w ramach CPD jest zapewnienie zharmonizowanych

    metod i kryteriów oceny właściwości użytkowych wyrobów budowlanych, w

    przeciwieństwie do harmonizowania samych wyrobów lub wyznaczania wymogów

    dotyczących ich właściwości użytkowych. W odróżnieniu od innych dyrektyw

    dotyczących harmonizacji, zgodnie z CPD kwestię zgodności wyrobu budowlanego

    ze zharmonizowaną normą należy rozumieć tak,  że właściwości użytkowe wyrobu

    należy oceniać zgodnie z metodami i kryteriami przewidzianymi w tej

    zharmonizowanej normie (poprzez ich zastosowanie). Zgodności wyrobu

    budowlanego ze zharmonizowaną normą nie można zatem interpretować jako

    założenia zgodności z wszelkimi wymogami prawnymi odnoszącymi się do użycia

    wyrobu. Wyrobu budowlanego nie można też uznać za nadający się do

    wykorzystania jedynie z powodu jego zgodności ze zharmonizowaną normą,

    ponieważ przydatność do wykorzystania należy ustalać poprzez zbadanie

    właściwości użytkowych wyrobu w odniesieniu do dokładnie tych samych

    wymogów prawnych, które mogą się różnić w zależności od każdego konkretnego

    zastosowania (jak wskazano w motywach dziewiątym i dziesiątym dyrektywy).

    Mimo to niektóre państwa członkowskie w dalszym ciągu wymagają stosowania

    oznakowań krajowych oprócz oznakowania CE, co jest sprzeczne z podstawowym założeniem wolnego rynku przewidzianym w CPD. Liczne skargi kierowane do

    służb Komisji wskazują,  że państwa takie, zamiast podejmować konieczne kroki

    służące uwzględnieniu ich istniejących wymogów w kontekście europejskich

    procesów ujednolicania, stosują krajowe zestawy specyfikacji technicznych, które

    można uznać za obowiązkowe. Instrumenty te czasami wprowadzają bardzo

    uciążliwe zezwolenia  ex-ante lub szczegółowe krajowe zezwolenia dotyczące

    efektywnego dostępu do rynku w przypadku wyrobów budowlanych opatrzonych już

    oznakowaniem CE. Dodatkowe wymogi dotyczące tych wyrobów wprowadzono

    zatem nie poprzez zharmonizowane normy  europejskie, ale poprzez wspomniane

    systemy krajowe, co stwarza znaczne przeszkody w swobodnym obrocie wyrobami

    oznakowanymi CE.

    Państwa członkowskie mogą zapewniać bezpieczeństwo obiektów budowlanych w

    ramach i przy użyciu systemu zharmonizowanego ustanowionego na mocy CPD oraz

    zharmonizowanych norm wynikających z dyrektywy, nie uciekając się do

    dodatkowych mechanizmów krajowych służących określaniu wymogów

    dotyczących właściwości użytkowych wyrobów budowlanych.

    4.2. Sytuacja wynikająca z CPR

    Od dnia 1 lipca 2013 r., zgodnie z art. 8 ust. 2 CPR, producenci, umieszczając bądź

    umieściwszy oznakowanie CE, wskazują,  że biorą odpowiedzialność za zgodność

    danego wyrobu budowlanego z zadeklarowanymi właściwościami użytkowymi oraz

    zgodność ze wszystkimi obowiązującymi normami określonymi w CPR oraz innymi

    stosownymi aktami prawnymi UE dotyczącymi harmonizacji przewidującymi

    umieszczanie takiego oznakowania. Na mocy CPR należy zatem spodziewać się

    umocnienia roli oznakowania CE jako jedynego oznakowania  świadczącego o

    zgodności danego wyrobu budowlanego z zadeklarowanymi właściwościami

    użytkowymi oraz o zgodności z wymogami obowiązującymi na mocy prawodawstwa

    UE dotyczącego harmonizacji.

    W art. 56-59 CPR ustanawia się nadzór rynku i procedury ochronne w przypadku,

    gdy wyrób budowlany nie jest zgodny z wymogami określonymi w rozporządzeniu,

    stwarza zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa lub nie spełnia wymogów

    formalnych.

    Jeżeli państwo członkowskie przeznaczenia miałoby uzasadnione powody, aby

    zastosować zakaz bądź ograniczenie w zakresie wprowadzenia wyrobów

    budowlanych do obrotu na swoim terytorium, nawet w przypadku, gdy są one

    legalnie wprowadzane do obrotu w innym państwie członkowskim, organy krajowe

    mogą powołać się na art. 36 TFUE. W artykule tym wymienia się powody, którymi

    państwa członkowskie mogą uzasadniać środki krajowe zakłócające transgraniczną

    wymianę handlową, a wśród powodów tych jest między innymi ochrona zdrowia i

    życia ludzi i zwierząt lub ochrona roślin. Trybunał Sprawiedliwości  ściśle

    interpretuje wykaz odstępstw przewidzianych w art. 36 TFUE, z których wszystkie

    odnoszą się do kwestii pozagospodarczych. Ponadto wszystkie  środki muszą być

    zgodne z zasadą proporcjonalności i nie mogą „stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami

    członkowskimi”

    6

    .

    W każdym razie uzasadnienie  środków przyjętych na mocy art. 36 TFUE jest

    obowiązkiem państwa członkowskiego, a nie podmiotu gospodarczego.

    5. ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE WZAJEMNEGO UZNAWANIA (WE) NR

    764/2008

    Rozporządzenie ma zastosowanie do decyzji administracyjnych skierowanych do podmiotów

    gospodarczych na podstawie przepisu technicznego w odniesieniu do jakichkolwiek

    niezharmonizowanych produktów wprowadzanych legalnie do obrotu w innym państwie

    członkowskim, w przypadku gdy decyzja taka będzie miała jeden z następujących

    bezpośrednich lub pośrednich skutków: zakaz wprowadzania do obrotu, modyfikacja,

    przeprowadzenie dodatkowych badań lub wycofanie produktu z obrotu (art. 2 ust. 1). Każdy

    organ mający zamiar podjąć taką decyzję musi spełnić wymogi proceduralne określone w

    rozporządzeniu.

    Rozporządzenie będzie miało zastosowanie w przypadku spełnienia wszystkich następujących

    warunków:

    5.1. (Planowana) decyzja administracyjna musi dotyczyć produktu wprowadzonego

    legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim

    Zasada wzajemnego uznawania ma  zastosowanie w przypadku, gdy produkt

    wprowadzony legalnie do obrotu w jednym państwie członkowskim, bez względu na

    pochodzenie (UE lub przywóz z państw trzecich), jest wprowadzany do obrotu w

    innym państwie członkowskim. Zgodnie z tą zasadą państwo członkowskie nie może

    zasadniczo zakazać sprzedaży na swoim terytorium produktów, które zostały

    wprowadzone legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim, nawet jeżeli te

    produkty zostały wytworzone zgodnie z innymi przepisami technicznymi.

    Rozporządzenie reguluje zarówno rzeczywiste, jak i potencjalne przypadki odmowy

    wzajemnego uznania. Każde państwo członkowskie mające zamiar zakazać dostępu

    do swojego rynku powinno zatem stosować się do procedury określonej w art. 6.

    Produkty, które nie były uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium UE, nie

    mieszczą się w zakresie rozporządzenia. Będą one musiały być zgodne z przepisami

    technicznymi obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym są

    wprowadzane do obrotu po raz pierwszy w UE.

    5.2. (Planowana) decyzja administracyjna musi dotyczyć produktu

    niepodlegającego zharmonizowanemu prawu UE

    Rozporządzenie funkcjonuje w obszarze niezharmonizowanym w odniesieniu do

    produktów, w przypadku których brak jest harmonizacji przepisów na szczeblu UE

    lub w odniesieniu do ich aspektów nieobjętych częściową harmonizacją (jeżeli

    chodzi o wyroby budowlane, zob. pkt 3 powyżej).

                                                    

    6

     Sprawa 34/79  Henn and Darby, [1979] Rec. 3795, pkt 21, oraz sprawy połączone C-1/90 i C-176/90

    Aragonesa de Publicidad Exterior and Publivía, [1991] Rec. I-4151, pkt 20. 5.3. (Planowana) decyzja administracyjna musi być skierowana do podmiotu

    gospodarczego

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenie ma zastosowanie do decyzji administracyjnych

    skierowanych do podmiotów gospodarczych, podjętych bądź planowanych, na

    podstawie „przepisu technicznego”,  w odniesieniu do wyrobów budowlanych

    wprowadzanych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim, w przypadku

    gdy decyzja taka ma jeden z następujących bezpośrednich lub pośrednich skutków:

    zakaz wprowadzania do obrotu, modyfikacja, przeprowadzenie dodatkowych badań

    lub wycofanie produktu z obrotu, które są opisane w pkt 5.5.

    Zakres zastosowania rozporządzenia nie obejmuje  żadnej ograniczającej decyzji

    podjętej przez organ krajowy i skierowanej do jakiejkolwiek osoby fizycznej lub

    prawnej niebędącej podmiotem gospodarczym.  Zgodnie z art. 2 ust. 18 CPR

    podmiotem gospodarczym jest w zasadzie każda osoba w łańcuchu dostaw danego

    produktu: producent, jego upoważniony przedstawiciel, importer bądź dystrybutor.

    Tym samym, nie naruszając art. 36 TFUE, decyzje ograniczające podjęte przez

    właściwe organy krajowe i skierowane do jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej

    niebędącej podmiotem gospodarczym nie podlegają rozporządzeniu w sprawie

    wzajemnego uznawania.

    5.4. (Planowana) decyzja administracyjna musi się opierać na przepisie technicznym

    Rozporządzenie w sprawie wzajemnego uznawania ma zastosowanie do

    (planowanych) decyzji administracyjnych podjętych na podstawie „przepisu

    technicznego” (art. 2 ust. 2).

    Zgodnie z rozporządzeniem przepis techniczny oznacza dowolny przepis ustawy,

    rozporządzenia lub inny przepis administracyjny państwa członkowskiego:

    (a) który zakazuje wprowadzania do  obrotu na jego terytorium produktów

    wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim lub z

    którym zgodność jest obowiązkowa, w przypadku gdy produkt jest

    wprowadzany do obrotu na terytorium państwa członkowskiego, w którym

    podejmuje się decyzję administracyjną lub w którym taka decyzja ma zostać

    podjęta, oraz

    (b) który określa:

    • wymagane cechy danego produktu lub typu produktu, takie jak poziom jakości,

    właściwości użytkowe lub bezpieczeństwo bądź rozmiar, w tym wymagania

    dotyczące nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i

    metod badania, opakowania, oznakowania lub etykietowania; lub

    • określa inne wymagania dotyczące produktu lub typu produktu służące

    ochronie konsumentów lub środowiska i wpływające na cykl życia produktu po

    wprowadzeniu go do obrotu, takie jak warunki użytkowania, recykling,

    ponowne użycie lub usuwanie, w przypadku gdy takie warunki mogą mieć

    istotny wpływ na skład, charakter lub wprowadzenie wyrobu budowlanego do

    obrotu. 5.5. (Planowana) decyzja administracyjna musi mieć jeden z przedstawionych

    poniżej bezpośrednich lub pośrednich skutków:

    (a) zakaz wprowadzania do obrotu danego produktu lub typu produktu;

    (b) modyfikacja lub przeprowadzenie dodatkowych badań tego produktu lub typu

    produktu, zanim będzie on mógł zostać wprowadzony do obrotu lub utrzymany

    na rynku;

    (c) wycofanie tego produktu lub typu produktu z rynku.

    Każda taka (planowana) decyzja musi zostać podjęta zgodnie z art. 2 ust. 1

    rozporządzenia.

    Dodatkowo w  świetle komunikatu wyjaśniającego Komisji w sprawie praktycznego

    zastosowania zasady wzajemnego uznawania

    7

     wzywa się państwo członkowskie do

    wprowadzenia do krajowych projektów przepisów technicznych klauzul o wzajemnym

    uznawaniu dotyczących produktów, które zostały legalnie wyprodukowane lub wprowadzone

    do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w Turcji bądź legalnie

    wyprodukowane w państwie EFTA będącym umawiającą się stroną Porozumienia EOG.

    6. PROCEDURY UPRZEDNIEGO WYDAWANIA ZEZWOLEŃ

    Podmioty gospodarcze, które uprzednio wprowadzały legalnie do obrotu swoje produkty w

    państwie członkowskim, w którym nałożono inne wymogi techniczne lub w którym nie ma

    żadnych wymogów, mogą mieć trudności, starając się wprowadzić swoje produkty w

    państwach członkowskich, które stosują bardziej rygorystyczne kontrole.

    Trybunał Sprawiedliwości ustalił

    8

    ,  że w związku z brakiem w pełni zharmonizowanych

    przepisów na poziomie UE to państwa członkowskie decydują o tym, na jakim poziomie chcą

    zapewnić bezpieczeństwo na swoim terytorium, uwzględniając jednocześnie wymogi w

    zakresie swobodnego przepływu towarów na obszarze UE

    9

    .

    Trybunał Sprawiedliwości stwierdził również, iż skoro stopień ochrony może różnić się w

    zależności od państwa członkowskiego, państwa członkowskie muszą mieć margines

    uznaniowości i w konsekwencji fakt,  że jedno państwo członkowskie nakłada mniej

                                                   

    7

     „Komunikat wyjaśniający Komisji w sprawie ułatwiania dostępu produktom do rynków innych państw

    członkowskich: praktyczne zastosowanie zasady wzajemnego uznawania (2003/C 265/02) (Tekst mający

    znaczenie dla EOG)”, Dz.U. C 265/2 z 4.11.2003, s. 2-16. W  komunikacie tym proponuje się cztery

    standardowe, modelowe klauzule o wzajemnym uznawaniu, spośród których państwa członkowskie mogą

    wybierać.

    8

     Wyrok Trybunału (wielkiej izby) z dnia 10 lutego 2009 r., Komisja przeciwko Republice Włoskiej, sprawa

    110/05, [2009] Zb.Orz. I-519.

    9

     Sprawa 50/83 Komisja przeciwko Włochom [1984] Rec. 1633, pkt 12 oraz, przez analogię, sprawa C-131/93

    Komisja przeciwko Niemcom [1994] Rec. I-3303, pkt 16. rygorystyczne przepisy niż inne państwo członkowskie nie oznacza,  że przepisy w tym

    drugim państwie członkowskim są nieproporcjonalne

    10

    .

    Dlatego też prawodawstwo UE w zasadzie nie uniemożliwia państwom członkowskim

    wprowadzania odpowiednich  środków, jeżeli uznają,  że kontrola lub ograniczenie

    wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych są konieczne. Państwa członkowskie

    zazwyczaj ustanawiają takie środki w drodze procedur uprzedniego wydawania zezwoleń,

    zgodnie z którymi zanim produkt może być wprowadzony do obrotu w danym państwie

    członkowskim, właściwy organ tego państwa członkowskiego powinien wydać formalne

    zezwolenie w odpowiedzi na wniosek.

    Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie jednak orzekał

    11

    ,  że wszelkie przepisy

    krajowe, które uzależniają wprowadzenie produktów do obrotu od procedury uprzedniego

    wydawania zezwoleń, ograniczają swobodny przepływ towarów i w rzeczywistości stanowią

    środek równoważny z ograniczeniem ilościowym przywozu w rozumieniu art. 34 TFUE. Aby

    takie przepisy krajowe były uzasadnione, muszą być ujęte w jednym z wyłączeń

    przewidzianych w art. 36 TFUE lub w jednym z nadrzędnych wymogów uznanych w

    orzecznictwie Trybunału, a w obu tych przypadkach muszą być odpowiednie do osiągnięcia

    tego celu i nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (motyw 11

    rozporządzenia).

    Trybunał Sprawiedliwości określił również szereg warunków, przy spełnieniu których

    procedura uprzedniego wydawania zezwoleń może być uzasadniona:

    • musi się ona opierać się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych kryteriach

    znanych z góry zainteresowanym przedsiębiorstwom po to, by ograniczyć

    korzystanie przez krajowe organy z uprawnień dyskrecjonalnych, tak aby nie

    były one stosowane w sposób arbitralny;

    • nie powinna stanowić powtórzenia kontroli już przeprowadzonych w ramach

    innych procedur w tym samym lub w innym państwie członkowskim;

    • uprzednie wydawanie zezwoleń będzie niezbędne tylko w sytuacjach, w których

    uważa się,  że kolejna kontrola zostałaby przeprowadzona za późno, aby mogła

    być rzeczywiście skuteczna i aby umożliwić osiągnięcie wyznaczonego celu;

    • w odniesieniu do kosztów i czasu trwania związanych z procedurą nie powinna

    ona zniechęcać zainteresowanych podmiotów do realizacji ich planów

    biznesowych.

                                                    

    10

     W szczególności zob. wyrok Trybunału z dnia 5 lutego 2004 r., Komisja przeciwko Republice Francuskiej,

    sprawa 24/00, [2004] Rec. I-00000, pkt 65 oraz, przez analogię, sprawa C-262/02 Komisja przeciwko Francji,

    [2004] Zb.Orz. I-6569, pkt 37, i sprawa C-141/07 Komisja przeciwko Niemcom, [2008] Zb.Orz. I-0000, pkt 51.

    11

     Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 stycznia 2002 r., Canal Satélite Digital SL, sprawa C-390/99,

    [2002] Rec. I-607, pkt 43; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 listopada 2005 r., Komisja przeciwko

    Republice Portugalskiej, sprawa C-432/03, [2005] Zb.Orz. I-9665, pkt 52; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z

    dnia 15 lipca 2004 r., Nicolas Schroeiber, C-443/02, [2004] All ER (D) 276 (lip), pkt 49-50. 6.1.1. Czy uprzednie wydawanie zezwoleń jest przepisem technicznym?

    Obowiązek złożenia wniosku o wydanie uprzedniej zgody na wprowadzenie do

    obrotu wyrobów budowlanych w państwie członkowskim nie wchodzi w zakres

    zastosowania rozporządzenia (motyw 12 rozporządzenia). Taki obowiązek nie

    stanowi sam w sobie przepisu technicznego w rozumieniu rozporządzenia, gdyż nie

    określa wymaganych cech wyrobów budowlanych lub ich typów. Stąd każda decyzja

    o wykluczeniu lub usunięciu wyrobów budowlanych z rynku wyłącznie dlatego, że

    uprzednio nie wydano względem nich zezwolenia, nie stanowi decyzji, do której

    rozporządzenie ma zastosowanie.

    Jednak w przypadku gdy złożono wniosek o obowiązkowe uprzednie wydanie

    zezwolenia dotyczącego danego produktu, wszelkie planowane decyzje o odrzuceniu

    tego wniosku na postawie przepisu technicznego należy podejmować zgodnie z

    rozporządzeniem, tak aby wnioskodawca mógł skorzystać z ochrony proceduralnej

    przewidzianej w rozporządzeniu.

    6.1.2. Procedury uprzedniego wydawania zezwoleń a produkty przebadane już w innych

    państwach członkowskich

    Wymogów przeprowadzania ocen zgodności w ustalony sposób określony w

    prawodawstwie krajowym nie należy uznawać za przepis techniczny, ale za

    procedurę uprzedniego wydawania zezwoleń w rozumieniu motywów 11 i 12

    rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania.

    Oczywiste jest,  że w ramach takiej procedury uprzedniego wydawania zezwoleń

    należy zastosować przepisy techniczne w rozumieniu rozporządzenia. Przepisy te

    mogą obejmować badania, weryfikacje oraz inne oceny techniczne przeprowadzane

    przez laboratoria badawcze, które z kolei powinny przekazywać  właściwemu

    organowi administracji krajowej elementy konieczne do podjęcia decyzji w danej

    kwestii.

    W ramach danego systemu uprzedniego wydawania zezwoleń nie istnieją żadne

    szczegółowe przepisy UE dotyczące oceny przypadków, gdy badania wykonano w

    państwach, w których wykonywano takie  same lub podobne badania. Zgodnie z

    istniejącym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości

    12

     wymaga się, aby w takich

    przypadkach prawo krajowe przewidywało uproszczone procedury wydawania

    zezwoleń, które:

    • są już dostępne

    • mogą być ukończone w rozsądnym czasie, oraz

    • umożliwiają wniesienie sprzeciwu do sądu w przypadku odrzucenia.

    W szczególności organy krajowe nie są uprawnione do  żądania, gdy nie jest to

    konieczne, przeprowadzania analiz technicznych lub chemicznych lub badań

    laboratoryjnych, w przypadku gdy takie analizy i badania zostały już

                                                    

    12

     W szczególności wyrok Trybunału z dnia 5 lutego 2004 r., Komisja przeciwko Republice Francuskiej, sprawa

    24/00, [2004] Rec. I-00000. przeprowadzone w innym państwie członkowskim, a ich wyniki są dostępne dla

    zainteresowanych organów lub mogą być udostępnione na ich prośbę.  Ścisłe

    przestrzeganie powyższego obowiązku wymaga aktywnego podejścia ze strony

    organu krajowego, do którego złożono wniosek o wydanie zezwolenia dotyczącego

    produktu lub o uznanie, w tym kontekście, równoważności zaświadczenia wydanego

    przez organ zatwierdzający innego państwa członkowskiego. Ponadto takie aktywne

    podejście jest również wymagane, w odpowiednich przypadkach, po stronie organu

    zatwierdzającego innego państwa członkowskiego, a w tym względzie państwa

    członkowskie powinny dopilnować, aby właściwe organy zatwierdzające

    współpracowały ze sobą celem ułatwienia realizacji procedur służących uzyskiwaniu

    dostępu do krajowego rynku państwa członkowskiego przywozu

    13

    .

    6.1.3. Produkty wprowadzone do obrotu po raz pierwszy oraz produkty legalnie

    wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim

    W art. 2 ust. 16 i 17 CPR dokonano wyraźnego rozróżnienia między

    „udostępnianiem na rynku” a „wprowadzeniem do obrotu” wyrobów budowlanych.

    „Udostępnianie na rynku” oznacza każde dostarczanie wyrobu budowlanego w celu

    dystrybucji lub zastosowania na rynku unijnym w ramach działalności handlowej,

    natomiast „wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie po raz pierwszy wyrobu

    budowlanego na rynku unijnym.

    Jeżeli chodzi o udostępnianie na rynku w państwie członkowskim produktów

    legalnie wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim, w związku z

    brakiem unijnych środków harmonizujących, przepis krajowy zawierający wymóg,

    aby produkty przywożone podlegały takim samym badaniom, jak produkty

    wprowadzone po raz pierwszy do obrotu, oraz aby były uprzednio zatwierdzane, jest

    środkiem równoważnym z ograniczeniem ilościowym przywozu w rozumieniu art.

    34 TFUE

    14

    .

    Jeżeli chodzi o wprowadzenie do obrotu  po raz pierwszy w UE, zob. pkt 5.1

    powyżej.

    7. PROCEDURY OCENY ORAZ ŻĄDANIE INFORMACJI

    W przypadku gdy właściwy organ podda produkt ocenie w celu podjęcia lub odrzucenia

    decyzji administracyjnej, państwo członkowskie może zażądać od podmiotów gospodarczych

    odpowiednich informacji odnośnie cech danego produktu (art. 4 rozporządzenia). Jednak

    żądanie powinno pozostać proporcjonalne: nie powinno w zasadzie stanowić powtórzenia

    kontroli już przeprowadzonych w ramach innych procedur w tym samym lub w innym

    państwie członkowskim.

                                                   

    13

     Zob. wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2005 r., Komisja przeciwko Republice Portugalskiej, sprawa C-

    432/03, [2005] Zb.Orz. I-9665, pkt 46 & 47; sprawa 272/80 Frans-Nederlandse Maatschappij voor Biologische

    Producten [1981] Rec. 3277, pkt 14, Brandsma, pkt 12, i sprawa C-400/96 Harpegnies, [1998] Rec. I-5121, pkt

    35.

    14

     Zob. sprawa C-14/02  Atral przeciwko Belgii, [2003] Rec. I-04431, pkt 62, oraz sprawa C-390/99  Canal

    Satélite Digital, [2002] Rec. I-607, pkt 12, 25 i 29. Państwa członkowskie nie mogą odrzucać certyfikatów lub sprawozdań z badań wydawanych

    przez jednostkę oceniającą zgodność, akredytowaną w odpowiedniej dziedzinie czynności z

    zakresu oceny zgodności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, ze względów

    dotyczących kompetencji tej jednostki (art. 5 rozporządzenia).

     

    Aspekty zrównoważonego budownictwa w nowym rozporządzeniu dotyczącym wprowadzania na rynek EU wyrobów budowlanych (CPR)

    Numer: 

     XXV

    Parlament Europejski przyjął w drugim czytaniu w dniu 18 stycznia br. stanowisko akceptujące kompromisowy tekst  postanowień rozporządzenia ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę 89/106/EWG [załącznik 1 – polska wersja zaakceptowanego tekstu CPR]. Pozwala to na optymistyczne założenie, że kompromis ten równie szybko zostanie zaakceptowany przez Radę, co pozwoli na opublikowanie rozporządzenia w pierwszej połowie br.

        Zakres nowej regulacji obejmuje  ustalenie warunków wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych oraz zasad oznakowania CE na tych wyrobach. Rozporządzenie wykorzystuje w pełni dorobek dyrektywy w postaci ponad 500 norm zharmonizowanych, ponad 2000 wydanych Europejskich Aprobat Technicznych (ETA) oraz blisko 2000 norm pomocniczych, określających wspólne europejskie metody badań, obliczeń i klasyfikacji.

    Rozporządzenie zakłada, że producenci będą się posługiwać wyłącznie właściwościami użytkowymi wyznaczonymi na podstawie wspólnych, europejskich metod, czyli nadaje obligatoryjny charakter oznakowaniu CE w przypadku kiedy istnieje norma hEN wyrobu lub kiedy wyrób jest zgodny z wydaną dla niego Europejską Oceną Techniczną, zastępującą w nowym  systemie ETA.

    Nowe elementy w stosunku do dyrektywy to dostosowanie postanowień rozporządzenia 
    do zróżnicowanych warunków wprowadzania wyrobów na rynek poprzez uregulowanie kwestii jednostkowego stosowania, produkcji na skalę mniejszą niż przemysłowa, określenie warunków stosowania procedur uproszczonych, w tym ułatwień przewidzianych dla mikro-przedsiębiorstw.

    Najbardziej znaczące jest jednak zwiększenie zakresu wymagań, które dotyczą wyrobów budowlanych w wyniku wprowadzenia do oceny aspektów zrównoważonego budownictwa. Już pierwszy punkt preambuły do rozporządzenia rozwinięto dodając do zakresu wymagań przepisów dotyczących obiektów budowlanych, które należy uwzględnić nowy element : brak szkodliwego wpływu na środowisko. Przekłada się to na nowe zapisy wymagań podstawowych dotyczących obiektów budowlanych, zwracające uwagę na nowy cel nadrzędny jakim jest zdrowie i bezpieczeństwo osób mających kontakt z obiektami budowlanymi przy uwzględnieniu całego okresu ich użytkowania.

    Z tego kontekstu wynikają nowe zapisy Wymagania Podstawowego nr 3: Higiena, zdrowie 
    i środowisko zwracające uwagę na konieczność oceny obiektów budowlanych pod tym kątem w ciągu ich całego cyklu życia, bezpieczeństwa pracowników w trakcie budowy, rozbiórki i użytkowania oraz uwzględnienia nie tylko wpływu obiektów na jakość środowiska ale także na klimat.

    W Wymaganiu Podstawowym nr 6: Oszczędność energii i izolacyjność cieplna Parlament Europejski wprowadził dodatkowe wymaganie, stwierdzające, że obiekty budowlane muszą być również energooszczędne i zużywać jak najmniej energii podczas ich budowy i rozbiórki.

    Najbardziej widoczną różnicą  jest wprowadzenie w rozporządzeniu nowego Wymagania Podstawowego nr 7: Zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych w brzmieniu:

    W rozporządzeniu wskazuje się, że do przeprowadzenia oceny zrównoważonego wykorzystania zasobów i wpływu obiektów budowlanych na środowisko należy, w miarę możliwości stosować deklaracje środowiskowe wyrobów. Obecnie wydawane są one na podstawie norm ISO serii 14020, lecz w Komitecie Technicznym CEN/TC 350 finalizowane są już prace nad wdrożeniem EPD do systemu norm europejskich. Wyniki prac Komitetu Technicznego CEN/TC 350 Zrównoważone budownictwo będą wykorzystywane w dokumentowaniu wielu nowych wymagań rozporządzenia.

    Istotne znaczenie będą miały także wyniki prac licznych komitetów technicznych opracowujących normy zharmonizowane wyrobów, do których kierowane są obecnie zmienione mandaty Komisji Europejskiej, wymagające uwzględnienia oceny zawartości substancji niebezpiecznych. Wspólne, europejskie metody badań i oznaczeń substancji niebezpiecznych opracowane przez Komitet Techniczny CEN/TC 351 będą teraz sukcesywnie wprowadzane do zharmonizowanych specyfikacji technicznych. Pozwoli to na umieszczenie informacji o zawartości substancji niebezpiecznych jako integralnej części dotychczas deklarowanych właściwości użytkowych wyrobu, towarzyszących oznakowaniu CE.

    Rozporządzenie w wersji przyjętej przez Parlament Europejski wskazuje, że w celu zwiększenia możliwości rozwoju zrównoważonego budownictwa oraz ułatwienia rozwoju wyrobów przyjaznych dla środowiska deklaracji właściwości użytkowych powinny towarzyszyć informacje o zawartości substancji niebezpiecznych w wyrobie budowlanym. […] Informacje te powinny być udostępniane w tym samym czasie i w takiej samej formie co deklaracja właściwości użytkowych, tak aby dotarły one do wszystkich potencjalnych użytkowników wyrobów budowlanych.

    Nowe przepisy stanowią najtrudniejsze wyzwanie dla stosujących wyroby, bo to na nich spoczywa obowiązek takiego doboru deklarowanych właściwości użytkowych wyrobów aby zapewnić spełnienie przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w miejscu wznoszenia obiektów budowlanych. W celu ułatwienia pozyskiwania informacji o przepisach państw członkowskich odnoszących się do obiektów budowlanych rozporządzenie przewiduje powołanie sieci krajowych punktów kontaktowych ds. wyrobów budowlanych, których zadaniem będzie: dostarczanie informacji na temat przepisów mających zastosowanie w przypadku wbudowania, montażu lub instalacji określonego typu wyrobu budowlanego.

    Liczba nowych elementów wprowadzonych przez rozporządzenie do oceny wyrobów budowlanych na potrzeby oznakowania CE oraz nowe obowiązki nałożone na wszystkich uczestników rynku wyrobów budowlanych wskazująca potrzebę intensywnych przygotowań do jego stosowania. Przeznaczono na te działania  stosunkowo długi okres vacatio legis, bowiem proponuje się aby rozporządzenie zaczęło obowiązywać od 1 lipca 2013 r. Powinno to pozwolić na wyznaczenie  jednostek uczestniczących w ocenie wyrobów i ich organizacji, na powołanie punktów kontaktowych ds. wyrobów budowlanych, wprowadzenie sprawnych mechanizmów kontroli rynku oraz upowszechnienie informacji o nowych przepisach, również poprzez szkolenia i seminaria.

     

     

     

     

     

     

     

  •  NOWE ROZPORZĄDZENIE - CPR

    Rozporządzenie CPR  już weszło w życie. Jednak art. 3-28, art. 36-38,

    art. 56-63, art. 65 i 66 oraz załączniki I, II, III i V będą miały zastosowanie dopiero od dnia 1

    lipca 2013 r. W każdym przypadku wyroby budowlane wprowadzone do obrotu zgodnie z

    CPD przed dniem 1 lipca 2013 r. uznaje się za zgodne z CPR.

    2.1. Okres przejściowy (do dnia 1 lipca 2013 r.)

    Wszystkie artykuły części normatywnej nowego rozporządzenia w sprawie wyrobów

    budowlanych (tj. wszystkie przepisy z wyjątkiem definicji i artykułów koniecznych

    do wdrożenia nowych ram prawnych, na przykład dotyczących notyfikacji, stałego

    komitetu itp.) będą mieć zastosowanie dopiero od dnia 1 lipca 2013 r.

    2.2. Po dniu 1 lipca 2013 r.

    Celem CPR jest wprowadzenie zakazu  stosowania sprzecznych krajowych

    oznakowań deklaracji właściwości użytkowych oraz zagwarantowanie,  że każdy

    wyrób z oznakowaniem CE jest swobodnie dopuszczony do obrotu na terenie EOG

    bez dalszych badań.

    Po dniu 1 lipca 2013 r. istniejące ramy prawne zostaną wzmocnione i uproszczone

    poprzez wejście w życie przepisów dotyczących:

    • podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych (art. 3);

    • deklaracji właściwości użytkowych oraz oznakowania CE (art. 4 – 10);

    • obowiązków podmiotów gospodarczych (art. 11 – 16);

    • zharmonizowanych specyfikacji technicznych (art. 17 – 28);

    • procedur uproszczonych (art. 36 – 38);

    • nadzoru rynku i procedur ochronnych (art. 56 – 59);

    • aktów delegowanych (art. 60 – 63); oraz

    • załączników I, II, III i V.

                                                   

    4

     Dyrektywa Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych,

    wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, Dz.U. L

    40 z 11.2.1989, s.12. Zmieniona dyrektywą Rady 93/68/EWG z dnia 22 lipca 1993 r., Dz.U. L 220 z 30.8.1993,

    s. 1-22 oraz rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r.,

    Dz.U. L 284 z 31.10.2003, s.1.

    5

     Zob. przypis 3 powyżej. Jeżeli chodzi o realizację zasady wzajemnego uznawania oraz wdrażanie rozporządzenia w

    sprawie wzajemnego uznawania, ani wyżej wspomniany okres przejściowy ani nowe ramy

    prawne po dniu 1 lipca 2013 r. nie powodują żadnej zmiany ogólnej sytuacji opisanej w

    niniejszych wytycznych.

    Nowy instrument ustawodawczy w większym stopniu objaśnia koncepcję i zastosowanie

    oznakowania CE oraz wprowadza procedury uproszczone, co przyczyni się do ograniczenia

    kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa, w szczególności MŚP. Poprzez nałożenie

    nowych, bardziej restrykcyjnych kryteriów wyznaczania w odniesieniu do jednostek

    zajmujących się oceną i weryfikacją wyrobów budowlanych CPR przyczynia się również do

    zwiększenia wiarygodności i niezawodności całego systemu.

    3. KTÓRE WYROBY BUDOWLANE PODLEGAJĄ ZASADZIE

    WZAJEMNEGO UZNAWANIA?

    Jako że wszystkie wyroby budowlane mogą być oznakowane CE zarówno na mocy CPD, jak

    i na mocy CPR, czynnikiem istotnym dla ustalenia, czy dany wyrób budowlany podlega

    zasadzie wzajemnego uznawania, jest obecność lub brak oznakowania CE. Zasadzie tej oraz

    jej proceduralnym konsekwencjom podlegają jedynie te wyroby, na których nie umieszczono

    oznakowania CE. Kwestie związane z wyrobami budowlanymi oznakowanymi CE należy

    rozstrzygać zgodnie z przepisami CPD lub, po dniu 1 lipca 2013 r., CPR.

    4. SWOBODNY OBRÓT WYROBAMI OZNAKOWANYMI CE

    4.1. Sytuacja wynikająca z CPD

    Zgodnie z art. 6 ust. 1 CPD musi istnieć możliwość stosowania wyrobów, na których

    umieszczone jest oznakowanie CE (wskazujące,  że dany wyrób spełnia wymogi

    zharmonizowanej normy), na terenie całej UE bez jakichkolwiek dodatkowych

    badań bądź wymogów.

    Celem norm przewidzianych w ramach CPD jest zapewnienie zharmonizowanych

    metod i kryteriów oceny właściwości użytkowych wyrobów budowlanych, w

    przeciwieństwie do harmonizowania samych wyrobów lub wyznaczania wymogów

    dotyczących ich właściwości użytkowych. W odróżnieniu od innych dyrektyw

    dotyczących harmonizacji, zgodnie z CPD kwestię zgodności wyrobu budowlanego

    ze zharmonizowaną normą należy rozumieć tak,  że właściwości użytkowe wyrobu

    należy oceniać zgodnie z metodami i kryteriami przewidzianymi w tej

    zharmonizowanej normie (poprzez ich zastosowanie). Zgodności wyrobu

    budowlanego ze zharmonizowaną normą nie można zatem interpretować jako

    założenia zgodności z wszelkimi wymogami prawnymi odnoszącymi się do użycia

    wyrobu. Wyrobu budowlanego nie można też uznać za nadający się do

    wykorzystania jedynie z powodu jego zgodności ze zharmonizowaną normą,

    ponieważ przydatność do wykorzystania należy ustalać poprzez zbadanie

    właściwości użytkowych wyrobu w odniesieniu do dokładnie tych samych

    wymogów prawnych, które mogą się różnić w zależności od każdego konkretnego

    zastosowania (jak wskazano w motywach dziewiątym i dziesiątym dyrektywy).

    Mimo to niektóre państwa członkowskie w dalszym ciągu wymagają stosowania

    oznakowań krajowych oprócz oznakowania CE, co jest sprzeczne z podstawowym założeniem wolnego rynku przewidzianym w CPD. Liczne skargi kierowane do

    służb Komisji wskazują,  że państwa takie, zamiast podejmować konieczne kroki

    służące uwzględnieniu ich istniejących wymogów w kontekście europejskich

    procesów ujednolicania, stosują krajowe zestawy specyfikacji technicznych, które

    można uznać za obowiązkowe. Instrumenty te czasami wprowadzają bardzo

    uciążliwe zezwolenia  ex-ante lub szczegółowe krajowe zezwolenia dotyczące

    efektywnego dostępu do rynku w przypadku wyrobów budowlanych opatrzonych już

    oznakowaniem CE. Dodatkowe wymogi dotyczące tych wyrobów wprowadzono

    zatem nie poprzez zharmonizowane normy  europejskie, ale poprzez wspomniane

    systemy krajowe, co stwarza znaczne przeszkody w swobodnym obrocie wyrobami

    oznakowanymi CE.

    Państwa członkowskie mogą zapewniać bezpieczeństwo obiektów budowlanych w

    ramach i przy użyciu systemu zharmonizowanego ustanowionego na mocy CPD oraz

    zharmonizowanych norm wynikających z dyrektywy, nie uciekając się do

    dodatkowych mechanizmów krajowych służących określaniu wymogów

    dotyczących właściwości użytkowych wyrobów budowlanych.

    4.2. Sytuacja wynikająca z CPR

    Od dnia 1 lipca 2013 r., zgodnie z art. 8 ust. 2 CPR, producenci, umieszczając bądź

    umieściwszy oznakowanie CE, wskazują,  że biorą odpowiedzialność za zgodność

    danego wyrobu budowlanego z zadeklarowanymi właściwościami użytkowymi oraz

    zgodność ze wszystkimi obowiązującymi normami określonymi w CPR oraz innymi

    stosownymi aktami prawnymi UE dotyczącymi harmonizacji przewidującymi

    umieszczanie takiego oznakowania. Na mocy CPR należy zatem spodziewać się

    umocnienia roli oznakowania CE jako jedynego oznakowania  świadczącego o

    zgodności danego wyrobu budowlanego z zadeklarowanymi właściwościami

    użytkowymi oraz o zgodności z wymogami obowiązującymi na mocy prawodawstwa

    UE dotyczącego harmonizacji.

    W art. 56-59 CPR ustanawia się nadzór rynku i procedury ochronne w przypadku,

    gdy wyrób budowlany nie jest zgodny z wymogami określonymi w rozporządzeniu,

    stwarza zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa lub nie spełnia wymogów

    formalnych.

    Jeżeli państwo członkowskie przeznaczenia miałoby uzasadnione powody, aby

    zastosować zakaz bądź ograniczenie w zakresie wprowadzenia wyrobów

    budowlanych do obrotu na swoim terytorium, nawet w przypadku, gdy są one

    legalnie wprowadzane do obrotu w innym państwie członkowskim, organy krajowe

    mogą powołać się na art. 36 TFUE. W artykule tym wymienia się powody, którymi

    państwa członkowskie mogą uzasadniać środki krajowe zakłócające transgraniczną

    wymianę handlową, a wśród powodów tych jest między innymi ochrona zdrowia i

    życia ludzi i zwierząt lub ochrona roślin. Trybunał Sprawiedliwości  ściśle

    interpretuje wykaz odstępstw przewidzianych w art. 36 TFUE, z których wszystkie

    odnoszą się do kwestii pozagospodarczych. Ponadto wszystkie  środki muszą być

    zgodne z zasadą proporcjonalności i nie mogą „stanowić środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między państwami

    członkowskimi”

    6

    .

    W każdym razie uzasadnienie  środków przyjętych na mocy art. 36 TFUE jest

    obowiązkiem państwa członkowskiego, a nie podmiotu gospodarczego.

    5. ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE WZAJEMNEGO UZNAWANIA (WE) NR

    764/2008

    Rozporządzenie ma zastosowanie do decyzji administracyjnych skierowanych do podmiotów

    gospodarczych na podstawie przepisu technicznego w odniesieniu do jakichkolwiek

    niezharmonizowanych produktów wprowadzanych legalnie do obrotu w innym państwie

    członkowskim, w przypadku gdy decyzja taka będzie miała jeden z następujących

    bezpośrednich lub pośrednich skutków: zakaz wprowadzania do obrotu, modyfikacja,

    przeprowadzenie dodatkowych badań lub wycofanie produktu z obrotu (art. 2 ust. 1). Każdy

    organ mający zamiar podjąć taką decyzję musi spełnić wymogi proceduralne określone w

    rozporządzeniu.

    Rozporządzenie będzie miało zastosowanie w przypadku spełnienia wszystkich następujących

    warunków:

    5.1. (Planowana) decyzja administracyjna musi dotyczyć produktu wprowadzonego

    legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim

    Zasada wzajemnego uznawania ma  zastosowanie w przypadku, gdy produkt

    wprowadzony legalnie do obrotu w jednym państwie członkowskim, bez względu na

    pochodzenie (UE lub przywóz z państw trzecich), jest wprowadzany do obrotu w

    innym państwie członkowskim. Zgodnie z tą zasadą państwo członkowskie nie może

    zasadniczo zakazać sprzedaży na swoim terytorium produktów, które zostały

    wprowadzone legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim, nawet jeżeli te

    produkty zostały wytworzone zgodnie z innymi przepisami technicznymi.

    Rozporządzenie reguluje zarówno rzeczywiste, jak i potencjalne przypadki odmowy

    wzajemnego uznania. Każde państwo członkowskie mające zamiar zakazać dostępu

    do swojego rynku powinno zatem stosować się do procedury określonej w art. 6.

    Produkty, które nie były uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium UE, nie

    mieszczą się w zakresie rozporządzenia. Będą one musiały być zgodne z przepisami

    technicznymi obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym są

    wprowadzane do obrotu po raz pierwszy w UE.

    5.2. (Planowana) decyzja administracyjna musi dotyczyć produktu

    niepodlegającego zharmonizowanemu prawu UE

    Rozporządzenie funkcjonuje w obszarze niezharmonizowanym w odniesieniu do

    produktów, w przypadku których brak jest harmonizacji przepisów na szczeblu UE

    lub w odniesieniu do ich aspektów nieobjętych częściową harmonizacją (jeżeli

    chodzi o wyroby budowlane, zob. pkt 3 powyżej).

                                                    

    6

     Sprawa 34/79  Henn and Darby, [1979] Rec. 3795, pkt 21, oraz sprawy połączone C-1/90 i C-176/90

    Aragonesa de Publicidad Exterior and Publivía, [1991] Rec. I-4151, pkt 20. 5.3. (Planowana) decyzja administracyjna musi być skierowana do podmiotu

    gospodarczego

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenie ma zastosowanie do decyzji administracyjnych

    skierowanych do podmiotów gospodarczych, podjętych bądź planowanych, na

    podstawie „przepisu technicznego”,  w odniesieniu do wyrobów budowlanych

    wprowadzanych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim, w przypadku

    gdy decyzja taka ma jeden z następujących bezpośrednich lub pośrednich skutków:

    zakaz wprowadzania do obrotu, modyfikacja, przeprowadzenie dodatkowych badań

    lub wycofanie produktu z obrotu, które są opisane w pkt 5.5.

    Zakres zastosowania rozporządzenia nie obejmuje  żadnej ograniczającej decyzji

    podjętej przez organ krajowy i skierowanej do jakiejkolwiek osoby fizycznej lub

    prawnej niebędącej podmiotem gospodarczym.  Zgodnie z art. 2 ust. 18 CPR

    podmiotem gospodarczym jest w zasadzie każda osoba w łańcuchu dostaw danego

    produktu: producent, jego upoważniony przedstawiciel, importer bądź dystrybutor.

    Tym samym, nie naruszając art. 36 TFUE, decyzje ograniczające podjęte przez

    właściwe organy krajowe i skierowane do jakiejkolwiek osoby fizycznej lub prawnej

    niebędącej podmiotem gospodarczym nie podlegają rozporządzeniu w sprawie

    wzajemnego uznawania.

    5.4. (Planowana) decyzja administracyjna musi się opierać na przepisie technicznym

    Rozporządzenie w sprawie wzajemnego uznawania ma zastosowanie do

    (planowanych) decyzji administracyjnych podjętych na podstawie „przepisu

    technicznego” (art. 2 ust. 2).

    Zgodnie z rozporządzeniem przepis techniczny oznacza dowolny przepis ustawy,

    rozporządzenia lub inny przepis administracyjny państwa członkowskiego:

    (a) który zakazuje wprowadzania do  obrotu na jego terytorium produktów

    wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim lub z

    którym zgodność jest obowiązkowa, w przypadku gdy produkt jest

    wprowadzany do obrotu na terytorium państwa członkowskiego, w którym

    podejmuje się decyzję administracyjną lub w którym taka decyzja ma zostać

    podjęta, oraz

    (b) który określa:

    • wymagane cechy danego produktu lub typu produktu, takie jak poziom jakości,

    właściwości użytkowe lub bezpieczeństwo bądź rozmiar, w tym wymagania

    dotyczące nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i

    metod badania, opakowania, oznakowania lub etykietowania; lub

    • określa inne wymagania dotyczące produktu lub typu produktu służące

    ochronie konsumentów lub środowiska i wpływające na cykl życia produktu po

    wprowadzeniu go do obrotu, takie jak warunki użytkowania, recykling,

    ponowne użycie lub usuwanie, w przypadku gdy takie warunki mogą mieć

    istotny wpływ na skład, charakter lub wprowadzenie wyrobu budowlanego do

    obrotu. 5.5. (Planowana) decyzja administracyjna musi mieć jeden z przedstawionych

    poniżej bezpośrednich lub pośrednich skutków:

    (a) zakaz wprowadzania do obrotu danego produktu lub typu produktu;

    (b) modyfikacja lub przeprowadzenie dodatkowych badań tego produktu lub typu

    produktu, zanim będzie on mógł zostać wprowadzony do obrotu lub utrzymany

    na rynku;

    (c) wycofanie tego produktu lub typu produktu z rynku.

    Każda taka (planowana) decyzja musi zostać podjęta zgodnie z art. 2 ust. 1

    rozporządzenia.

    Dodatkowo w  świetle komunikatu wyjaśniającego Komisji w sprawie praktycznego

    zastosowania zasady wzajemnego uznawania

    7

     wzywa się państwo członkowskie do

    wprowadzenia do krajowych projektów przepisów technicznych klauzul o wzajemnym

    uznawaniu dotyczących produktów, które zostały legalnie wyprodukowane lub wprowadzone

    do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w Turcji bądź legalnie

    wyprodukowane w państwie EFTA będącym umawiającą się stroną Porozumienia EOG.

    6. PROCEDURY UPRZEDNIEGO WYDAWANIA ZEZWOLEŃ

    Podmioty gospodarcze, które uprzednio wprowadzały legalnie do obrotu swoje produkty w

    państwie członkowskim, w którym nałożono inne wymogi techniczne lub w którym nie ma

    żadnych wymogów, mogą mieć trudności, starając się wprowadzić swoje produkty w

    państwach członkowskich, które stosują bardziej rygorystyczne kontrole.

    Trybunał Sprawiedliwości ustalił

    8

    ,  że w związku z brakiem w pełni zharmonizowanych

    przepisów na poziomie UE to państwa członkowskie decydują o tym, na jakim poziomie chcą

    zapewnić bezpieczeństwo na swoim terytorium, uwzględniając jednocześnie wymogi w

    zakresie swobodnego przepływu towarów na obszarze UE

    9

    .

    Trybunał Sprawiedliwości stwierdził również, iż skoro stopień ochrony może różnić się w

    zależności od państwa członkowskiego, państwa członkowskie muszą mieć margines

    uznaniowości i w konsekwencji fakt,  że jedno państwo członkowskie nakłada mniej

                                                   

    7

     „Komunikat wyjaśniający Komisji w sprawie ułatwiania dostępu produktom do rynków innych państw

    członkowskich: praktyczne zastosowanie zasady wzajemnego uznawania (2003/C 265/02) (Tekst mający

    znaczenie dla EOG)”, Dz.U. C 265/2 z 4.11.2003, s. 2-16. W  komunikacie tym proponuje się cztery

    standardowe, modelowe klauzule o wzajemnym uznawaniu, spośród których państwa członkowskie mogą

    wybierać.

    8

     Wyrok Trybunału (wielkiej izby) z dnia 10 lutego 2009 r., Komisja przeciwko Republice Włoskiej, sprawa

    110/05, [2009] Zb.Orz. I-519.

    9

     Sprawa 50/83 Komisja przeciwko Włochom [1984] Rec. 1633, pkt 12 oraz, przez analogię, sprawa C-131/93

    Komisja przeciwko Niemcom [1994] Rec. I-3303, pkt 16. rygorystyczne przepisy niż inne państwo członkowskie nie oznacza,  że przepisy w tym

    drugim państwie członkowskim są nieproporcjonalne

    10

    .

    Dlatego też prawodawstwo UE w zasadzie nie uniemożliwia państwom członkowskim

    wprowadzania odpowiednich  środków, jeżeli uznają,  że kontrola lub ograniczenie

    wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych są konieczne. Państwa członkowskie

    zazwyczaj ustanawiają takie środki w drodze procedur uprzedniego wydawania zezwoleń,

    zgodnie z którymi zanim produkt może być wprowadzony do obrotu w danym państwie

    członkowskim, właściwy organ tego państwa członkowskiego powinien wydać formalne

    zezwolenie w odpowiedzi na wniosek.

    Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie jednak orzekał

    11

    ,  że wszelkie przepisy

    krajowe, które uzależniają wprowadzenie produktów do obrotu od procedury uprzedniego

    wydawania zezwoleń, ograniczają swobodny przepływ towarów i w rzeczywistości stanowią

    środek równoważny z ograniczeniem ilościowym przywozu w rozumieniu art. 34 TFUE. Aby

    takie przepisy krajowe były uzasadnione, muszą być ujęte w jednym z wyłączeń

    przewidzianych w art. 36 TFUE lub w jednym z nadrzędnych wymogów uznanych w

    orzecznictwie Trybunału, a w obu tych przypadkach muszą być odpowiednie do osiągnięcia

    tego celu i nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia (motyw 11

    rozporządzenia).

    Trybunał Sprawiedliwości określił również szereg warunków, przy spełnieniu których

    procedura uprzedniego wydawania zezwoleń może być uzasadniona:

    • musi się ona opierać się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych kryteriach

    znanych z góry zainteresowanym przedsiębiorstwom po to, by ograniczyć

    korzystanie przez krajowe organy z uprawnień dyskrecjonalnych, tak aby nie

    były one stosowane w sposób arbitralny;

    • nie powinna stanowić powtórzenia kontroli już przeprowadzonych w ramach

    innych procedur w tym samym lub w innym państwie członkowskim;

    • uprzednie wydawanie zezwoleń będzie niezbędne tylko w sytuacjach, w których

    uważa się,  że kolejna kontrola zostałaby przeprowadzona za późno, aby mogła

    być rzeczywiście skuteczna i aby umożliwić osiągnięcie wyznaczonego celu;

    • w odniesieniu do kosztów i czasu trwania związanych z procedurą nie powinna

    ona zniechęcać zainteresowanych podmiotów do realizacji ich planów

    biznesowych.

                                                    

    10

     W szczególności zob. wyrok Trybunału z dnia 5 lutego 2004 r., Komisja przeciwko Republice Francuskiej,

    sprawa 24/00, [2004] Rec. I-00000, pkt 65 oraz, przez analogię, sprawa C-262/02 Komisja przeciwko Francji,

    [2004] Zb.Orz. I-6569, pkt 37, i sprawa C-141/07 Komisja przeciwko Niemcom, [2008] Zb.Orz. I-0000, pkt 51.

    11

     Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 stycznia 2002 r., Canal Satélite Digital SL, sprawa C-390/99,

    [2002] Rec. I-607, pkt 43; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 listopada 2005 r., Komisja przeciwko

    Republice Portugalskiej, sprawa C-432/03, [2005] Zb.Orz. I-9665, pkt 52; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z

    dnia 15 lipca 2004 r., Nicolas Schroeiber, C-443/02, [2004] All ER (D) 276 (lip), pkt 49-50. 6.1.1. Czy uprzednie wydawanie zezwoleń jest przepisem technicznym?

    Obowiązek złożenia wniosku o wydanie uprzedniej zgody na wprowadzenie do

    obrotu wyrobów budowlanych w państwie członkowskim nie wchodzi w zakres

    zastosowania rozporządzenia (motyw 12 rozporządzenia). Taki obowiązek nie

    stanowi sam w sobie przepisu technicznego w rozumieniu rozporządzenia, gdyż nie

    określa wymaganych cech wyrobów budowlanych lub ich typów. Stąd każda decyzja

    o wykluczeniu lub usunięciu wyrobów budowlanych z rynku wyłącznie dlatego, że

    uprzednio nie wydano względem nich zezwolenia, nie stanowi decyzji, do której

    rozporządzenie ma zastosowanie.

    Jednak w przypadku gdy złożono wniosek o obowiązkowe uprzednie wydanie

    zezwolenia dotyczącego danego produktu, wszelkie planowane decyzje o odrzuceniu

    tego wniosku na postawie przepisu technicznego należy podejmować zgodnie z

    rozporządzeniem, tak aby wnioskodawca mógł skorzystać z ochrony proceduralnej

    przewidzianej w rozporządzeniu.

    6.1.2. Procedury uprzedniego wydawania zezwoleń a produkty przebadane już w innych

    państwach członkowskich

    Wymogów przeprowadzania ocen zgodności w ustalony sposób określony w

    prawodawstwie krajowym nie należy uznawać za przepis techniczny, ale za

    procedurę uprzedniego wydawania zezwoleń w rozumieniu motywów 11 i 12

    rozporządzenia w sprawie wzajemnego uznawania.

    Oczywiste jest,  że w ramach takiej procedury uprzedniego wydawania zezwoleń

    należy zastosować przepisy techniczne w rozumieniu rozporządzenia. Przepisy te

    mogą obejmować badania, weryfikacje oraz inne oceny techniczne przeprowadzane

    przez laboratoria badawcze, które z kolei powinny przekazywać  właściwemu

    organowi administracji krajowej elementy konieczne do podjęcia decyzji w danej

    kwestii.

    W ramach danego systemu uprzedniego wydawania zezwoleń nie istnieją żadne

    szczegółowe przepisy UE dotyczące oceny przypadków, gdy badania wykonano w

    państwach, w których wykonywano takie  same lub podobne badania. Zgodnie z

    istniejącym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości

    12

     wymaga się, aby w takich

    przypadkach prawo krajowe przewidywało uproszczone procedury wydawania

    zezwoleń, które:

    • są już dostępne

    • mogą być ukończone w rozsądnym czasie, oraz

    • umożliwiają wniesienie sprzeciwu do sądu w przypadku odrzucenia.

    W szczególności organy krajowe nie są uprawnione do  żądania, gdy nie jest to

    konieczne, przeprowadzania analiz technicznych lub chemicznych lub badań

    laboratoryjnych, w przypadku gdy takie analizy i badania zostały już

                                                    

    12

     W szczególności wyrok Trybunału z dnia 5 lutego 2004 r., Komisja przeciwko Republice Francuskiej, sprawa

    24/00, [2004] Rec. I-00000. przeprowadzone w innym państwie członkowskim, a ich wyniki są dostępne dla

    zainteresowanych organów lub mogą być udostępnione na ich prośbę.  Ścisłe

    przestrzeganie powyższego obowiązku wymaga aktywnego podejścia ze strony

    organu krajowego, do którego złożono wniosek o wydanie zezwolenia dotyczącego

    produktu lub o uznanie, w tym kontekście, równoważności zaświadczenia wydanego

    przez organ zatwierdzający innego państwa członkowskiego. Ponadto takie aktywne

    podejście jest również wymagane, w odpowiednich przypadkach, po stronie organu

    zatwierdzającego innego państwa członkowskiego, a w tym względzie państwa

    członkowskie powinny dopilnować, aby właściwe organy zatwierdzające

    współpracowały ze sobą celem ułatwienia realizacji procedur służących uzyskiwaniu

    dostępu do krajowego rynku państwa członkowskiego przywozu

    13

    .

    6.1.3. Produkty wprowadzone do obrotu po raz pierwszy oraz produkty legalnie

    wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim

    W art. 2 ust. 16 i 17 CPR dokonano wyraźnego rozróżnienia między

    „udostępnianiem na rynku” a „wprowadzeniem do obrotu” wyrobów budowlanych.

    „Udostępnianie na rynku” oznacza każde dostarczanie wyrobu budowlanego w celu

    dystrybucji lub zastosowania na rynku unijnym w ramach działalności handlowej,

    natomiast „wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie po raz pierwszy wyrobu

    budowlanego na rynku unijnym.

    Jeżeli chodzi o udostępnianie na rynku w państwie członkowskim produktów

    legalnie wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim, w związku z

    brakiem unijnych środków harmonizujących, przepis krajowy zawierający wymóg,

    aby produkty przywożone podlegały takim samym badaniom, jak produkty

    wprowadzone po raz pierwszy do obrotu, oraz aby były uprzednio zatwierdzane, jest

    środkiem równoważnym z ograniczeniem ilościowym przywozu w rozumieniu art.

    34 TFUE

    14

    .

    Jeżeli chodzi o wprowadzenie do obrotu  po raz pierwszy w UE, zob. pkt 5.1

    powyżej.

    7. PROCEDURY OCENY ORAZ ŻĄDANIE INFORMACJI

    W przypadku gdy właściwy organ podda produkt ocenie w celu podjęcia lub odrzucenia

    decyzji administracyjnej, państwo członkowskie może zażądać od podmiotów gospodarczych

    odpowiednich informacji odnośnie cech danego produktu (art. 4 rozporządzenia). Jednak

    żądanie powinno pozostać proporcjonalne: nie powinno w zasadzie stanowić powtórzenia

    kontroli już przeprowadzonych w ramach innych procedur w tym samym lub w innym

    państwie członkowskim.

                                                   

    13

     Zob. wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2005 r., Komisja przeciwko Republice Portugalskiej, sprawa C-

    432/03, [2005] Zb.Orz. I-9665, pkt 46 & 47; sprawa 272/80 Frans-Nederlandse Maatschappij voor Biologische

    Producten [1981] Rec. 3277, pkt 14, Brandsma, pkt 12, i sprawa C-400/96 Harpegnies, [1998] Rec. I-5121, pkt

    35.

    14

     Zob. sprawa C-14/02  Atral przeciwko Belgii, [2003] Rec. I-04431, pkt 62, oraz sprawa C-390/99  Canal

    Satélite Digital, [2002] Rec. I-607, pkt 12, 25 i 29. Państwa członkowskie nie mogą odrzucać certyfikatów lub sprawozdań z badań wydawanych

    przez jednostkę oceniającą zgodność, akredytowaną w odpowiedniej dziedzinie czynności z

    zakresu oceny zgodności zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 765/2008, ze względów

    dotyczących kompetencji tej jednostki (art. 5 rozporządzenia).

     

    Aspekty zrównoważonego budownictwa w nowym rozporządzeniu dotyczącym wprowadzania na rynek EU wyrobów budowlanych (CPR)

    Numer: 

     XXV

    Parlament Europejski przyjął w drugim czytaniu w dniu 18 stycznia br. stanowisko akceptujące kompromisowy tekst  postanowień rozporządzenia ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę 89/106/EWG [załącznik 1 – polska wersja zaakceptowanego tekstu CPR]. Pozwala to na optymistyczne założenie, że kompromis ten równie szybko zostanie zaakceptowany przez Radę, co pozwoli na opublikowanie rozporządzenia w pierwszej połowie br.

        Zakres nowej regulacji obejmuje  ustalenie warunków wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych oraz zasad oznakowania CE na tych wyrobach. Rozporządzenie wykorzystuje w pełni dorobek dyrektywy w postaci ponad 500 norm zharmonizowanych, ponad 2000 wydanych Europejskich Aprobat Technicznych (ETA) oraz blisko 2000 norm pomocniczych, określających wspólne europejskie metody badań, obliczeń i klasyfikacji.

    Rozporządzenie zakłada, że producenci będą się posługiwać wyłącznie właściwościami użytkowymi wyznaczonymi na podstawie wspólnych, europejskich metod, czyli nadaje obligatoryjny charakter oznakowaniu CE w przypadku kiedy istnieje norma hEN wyrobu lub kiedy wyrób jest zgodny z wydaną dla niego Europejską Oceną Techniczną, zastępującą w nowym  systemie ETA.

    Nowe elementy w stosunku do dyrektywy to dostosowanie postanowień rozporządzenia 
    do zróżnicowanych warunków wprowadzania wyrobów na rynek poprzez uregulowanie kwestii jednostkowego stosowania, produkcji na skalę mniejszą niż przemysłowa, określenie warunków stosowania procedur uproszczonych, w tym ułatwień przewidzianych dla mikro-przedsiębiorstw.

    Najbardziej znaczące jest jednak zwiększenie zakresu wymagań, które dotyczą wyrobów budowlanych w wyniku wprowadzenia do oceny aspektów zrównoważonego budownictwa. Już pierwszy punkt preambuły do rozporządzenia rozwinięto dodając do zakresu wymagań przepisów dotyczących obiektów budowlanych, które należy uwzględnić nowy element : brak szkodliwego wpływu na środowisko. Przekłada się to na nowe zapisy wymagań podstawowych dotyczących obiektów budowlanych, zwracające uwagę na nowy cel nadrzędny jakim jest zdrowie i bezpieczeństwo osób mających kontakt z obiektami budowlanymi przy uwzględnieniu całego okresu ich użytkowania.

    Z tego kontekstu wynikają nowe zapisy Wymagania Podstawowego nr 3: Higiena, zdrowie 
    i środowisko zwracające uwagę na konieczność oceny obiektów budowlanych pod tym kątem w ciągu ich całego cyklu życia, bezpieczeństwa pracowników w trakcie budowy, rozbiórki i użytkowania oraz uwzględnienia nie tylko wpływu obiektów na jakość środowiska ale także na klimat.

    W Wymaganiu Podstawowym nr 6: Oszczędność energii i izolacyjność cieplna Parlament Europejski wprowadził dodatkowe wymaganie, stwierdzające, że obiekty budowlane muszą być również energooszczędne i zużywać jak najmniej energii podczas ich budowy i rozbiórki.

    Najbardziej widoczną różnicą  jest wprowadzenie w rozporządzeniu nowego Wymagania Podstawowego nr 7: Zrównoważone wykorzystanie zasobów naturalnych w brzmieniu:

    W rozporządzeniu wskazuje się, że do przeprowadzenia oceny zrównoważonego wykorzystania zasobów i wpływu obiektów budowlanych na środowisko należy, w miarę możliwości stosować deklaracje środowiskowe wyrobów. Obecnie wydawane są one na podstawie norm ISO serii 14020, lecz w Komitecie Technicznym CEN/TC 350 finalizowane są już prace nad wdrożeniem EPD do systemu norm europejskich. Wyniki prac Komitetu Technicznego CEN/TC 350 Zrównoważone budownictwo będą wykorzystywane w dokumentowaniu wielu nowych wymagań rozporządzenia.

    Istotne znaczenie będą miały także wyniki prac licznych komitetów technicznych opracowujących normy zharmonizowane wyrobów, do których kierowane są obecnie zmienione mandaty Komisji Europejskiej, wymagające uwzględnienia oceny zawartości substancji niebezpiecznych. Wspólne, europejskie metody badań i oznaczeń substancji niebezpiecznych opracowane przez Komitet Techniczny CEN/TC 351 będą teraz sukcesywnie wprowadzane do zharmonizowanych specyfikacji technicznych. Pozwoli to na umieszczenie informacji o zawartości substancji niebezpiecznych jako integralnej części dotychczas deklarowanych właściwości użytkowych wyrobu, towarzyszących oznakowaniu CE.

    Rozporządzenie w wersji przyjętej przez Parlament Europejski wskazuje, że w celu zwiększenia możliwości rozwoju zrównoważonego budownictwa oraz ułatwienia rozwoju wyrobów przyjaznych dla środowiska deklaracji właściwości użytkowych powinny towarzyszyć informacje o zawartości substancji niebezpiecznych w wyrobie budowlanym. […] Informacje te powinny być udostępniane w tym samym czasie i w takiej samej formie co deklaracja właściwości użytkowych, tak aby dotarły one do wszystkich potencjalnych użytkowników wyrobów budowlanych.

    Nowe przepisy stanowią najtrudniejsze wyzwanie dla stosujących wyroby, bo to na nich spoczywa obowiązek takiego doboru deklarowanych właściwości użytkowych wyrobów aby zapewnić spełnienie przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w miejscu wznoszenia obiektów budowlanych. W celu ułatwienia pozyskiwania informacji o przepisach państw członkowskich odnoszących się do obiektów budowlanych rozporządzenie przewiduje powołanie sieci krajowych punktów kontaktowych ds. wyrobów budowlanych, których zadaniem będzie: dostarczanie informacji na temat przepisów mających zastosowanie w przypadku wbudowania, montażu lub instalacji określonego typu wyrobu budowlanego.

    Liczba nowych elementów wprowadzonych przez rozporządzenie do oceny wyrobów budowlanych na potrzeby oznakowania CE oraz nowe obowiązki nałożone na wszystkich uczestników rynku wyrobów budowlanych wskazująca potrzebę intensywnych przygotowań do jego stosowania. Przeznaczono na te działania  stosunkowo długi okres vacatio legis, bowiem proponuje się aby rozporządzenie zaczęło obowiązywać od 1 lipca 2013 r. Powinno to pozwolić na wyznaczenie  jednostek uczestniczących w ocenie wyrobów i ich organizacji, na powołanie punktów kontaktowych ds. wyrobów budowlanych, wprowadzenie sprawnych mechanizmów kontroli rynku oraz upowszechnienie informacji o nowych przepisach, również poprzez szkolenia i seminaria.